Ik ben voor een tijdje verdwenen van mijn blog en ik wist eigenlijk ook niet waarover ik moest schrijven. De afgelopen drie maanden zijn heel stressvol voor mij geweest en ik ben nu nog steeds eigenlijk een beetje aan het stressen, wegens mijn School Examen en allerlei andere dingetjes. De vraag "gaat het?"  krijg ik minstens vier keer op een dag en als jullie een eerlijk antwoord op willen hebben: nee, het gaat niet. Maar gek genoeg blijf ik positief, ik blijf mezelf en ik doe dingen die ik leuk vind, ik houd me bezig met dingen die mij tevreden maken. Ik focus mij niet op wat slecht gaat en wat mij een soort van breekt, ik focus mij op de dingen die wel goed moeten gaan, ik focus mij op mijn toekomst en niet op mijn verleden, want de toekomst kan ik nog eventueel aanpassen en het verleden is al geweest.

Gisteravond kreeg ik een spontaan idee om even een gezellige wandeling te gaan doen in de stad. Ik bedoel, waarom niet? Sterker nog, ik woon in Den Haag al zes jaar en ik ben misschien twee of drie keer in het Binnenhof geweest... Dus! Ik deed mijn schoenen aan en vertrok. 

Het weer was tot mijn verbazing echt ideaal om te lopen en genieten van het leven om je heen. Stralende zon, vogels, warme wind en die bijzondere rust in een drukke omgeving.

Tijdens zo'n wandeling maak je niet alleen tijd om alle gedachtes in je hoofd te gaan verwerken, maar je geniet gelijk ook van de dingen waar je normaal nooit op let. Bijvoorbeeld de infrastructuur - al die oude, maar toch prachtige gebouwen - standbeelden, monumenten, mensen van verschillende culturen die een eigen geschiedenis hebben. Opeens blijkt van alles en nog wat ontzettend interessant te zijn en je krijgt spijt dat je dat eerder niet hebt opgemerkt.

Heb je je weleens afgevraagd waar je nou eigenlijk blij van wordt? Wat jou gelukkig maakt? Wat je leuk en motiverend vindt? 

Zijn wij daar eigenlijk bewust van?

Wat mij is opgevallen de laatste tijd, is dat wij altijd een neiging hebben om een lach te forceren - denk aan foto's, familie bezoekjes waar je niet zo veel zin in hebt, of een hele flauwe grap van je vader waar je om moet lachen. Soms lachen we ook om dingen die niet eens grappig zijn, als je geen antwoord weet te vinden, of als je iemand niet kan verstaan en voor de vijfde keer moet vragen om het te herhalen.

We lachen natuurlijk ook om grappige dingen, zoals de grappen die je met je vrienden maakt, grappige filmpjes, memes en noem maar op. Er zijn mensen, die om iemands pijn lachen, black humor geweldig vinden en daar gewoon blij van worden. Iedereen vindt wat anders grappig. 

Humor is geweldig, maar wij worden ook blij van heel veel andere dingen!

Stel je voor, het is lekker zomer, je bent vrij en hoeft niet naar school of werk, je ligt op het strand en geniet van het warme weer, daar word je toch automatisch blij van? 

Nee?

En als je bijvoorbeeld met je vrienden afspreekt en gezellig warme chocolademelk met slagroom gaat drinken, als het -10 graden buiten is, dat maakt je zeker blij!

Of denk aan je ma, die JOUW FAVORIETE ETEN maakt, speciaal voor jou, omdat je zo leuk bent!

Je krijgt een mooie voldoende voor een toets van het vak dat je lastig vindt.

Je krijgt een onverwachte compliment of cadeau.

Iemand lacht je toe.

Je hebt eindelijk jouw doel bereikt, of jouw droom waargemaakt!

Dat zijn allemaal van die kleine dingetjes, waar je blij van wordt en terecht!
Veel mensen stellen mij de vraag ''Hoe begon je zo positief te denken over de wereld en de mensen?"

En als ik hier een eerlijke antwoord op moet geven, dan raad ik je aan om al die kleine dingetjes te gaan onthouden. Dat deed ik in ieder geval. Ik begon op leuke en positieve mensen te letten. Toen mij iets mislukte, dacht ik ''dat ga ik nog een keer proberen'' ipv. ''dat gaat me nooit lukken" en op een gegeven moment word je gewoon blij van de kleinste dingen. 

Wij zijn tegenwoordig heel erg negatief ingesteld op van alles en nog wat en zonder eerst te proberen, zeggen we dat het ons niet lukt, of dat we iets niet leuk vinden. Mensen vinden het nogal moeilijk om gemotiveerd te raken om iets te doen en dat komt niet perse, omdat we lui zijn, maar meer door de opmerkingen van anderen die gemaakt zullen worden.
Maar als jij nou ervoor zorgt, dat je op al die reacties niet gaat letten en gewoon blijft proberen totdat het is gelukt, dan word je van zelf een stuk vrolijker en positiever!

Ik ben zo'n persoon, die altijd gelukkig wordt als iemand anders tevreden is. Als iemand trots is op zichzelf, dan ben ik ook automatisch blij voor diegene. Ik weet niet precies hoe dat werkt, maar dat is wel zoiets wat mij echt heel erg blij maakt.

En nu blijft nog de vraag ''Hoe word ik bewust van de dingen die een positieve invloed op mij hebben?"
Ten eerste, heel veel mensen weten niet eens wat ze leuk vinden, of ze vinden zo veel dingen leuk, dat ze dat gewoon niet kunnen bepalen. Wij denken hier veel te moeilijk over. Als je nou gewoon begint met de positiviteit om je heen (denk aan jouw vrienden, familie, dieren, activiteiten, idolen etc.) dan ben je al op de goede weg.
En ten tweede, in plaats van te zeiken, hoe slecht je bent, laat juist zien dat je het niet bent en dat je trots bent op jezelf. Geloof me, als je een positieve mening wilt hebben over de wereld, moet je eerst beginnen met een positieve mening over jezelf.
Dat is zeker moeilijk, maar als je niet probeert, dan verbeter je ook niks. 

Resumerend, in andere woorden - kort samenvattend, word je dus blij van heel veel dingen. Als jij ervoor zorgt, dat je gelukkig wordt door de grapjes die in jouw omgeving verteld worden, door de complimenten die je ontvangt en als je jouw positieve energie verder verspreidt, dan zorgt je misschien voor miljoen andere glimlachen om je heen. Blijf dus vooral lachen!



Kasia

Ik ben hier zeker mee eens, ik ben nu 17 en als ik kijk naar wat er allemaal is gebeurd de afgelopen tijd, wat ik heb meegemaakt en waar ik aanwezig mocht zijn, dan vind ik het toch wel iets. Binnen een half jaar heb ik ontzettend veel leuke mensen leren kennen, ik mocht een workshop geven aan D66-leden, studenten en docenten, samen met mijn vrienden uit de GSA (Gender & Sexuality Alliance; schoolcommissie). Sinds kort ben ik ook een voorzitter van de GSA, wat natuurlijk gaaf is, je kan mensen helpen op jouw eigen manier en dat is iets wat ik altijd al leuk heb gevonden. Ik kan nog wel een paar dingen opnoemen, maar dat is geen boodschap voor vandaag.

Soms hoor ik ook van mensen, dat ik eigenlijk ideaal ben, maar dat ben ik zeker niet. Geloof me of niet, maar ik maak heus wel fouten. Heel vaak zelfs. Zonder eerst goed over na te denken, doe ik dingen, die later ontzettend grote of vervelende gevolgen hebben. Believe me, de spijt die je daarna hebt, wil je echt niet. 

Ik ben eerlijk gezegd nog wel een kind, ik heb best veel dingen meegemaakt in mijn leven, maar ik ben ook nog steeds aan het leren, zeker van mijn fouten. Ik probeer mezelf te verbeteren, als ik bewust ben van mijn fout en als niet, dan vraag ik meestal naar een feedback van een ander.

De reden waarom ik dit met jullie deel, is om te laten zien, dat je echt niet bang hoeft te zijn om eerlijk toegeven, dat je niet ideaal bent. Dat je ook fouten maakt. Dat je bereid bent om een fout van iemand anders te begrijpen en uiteindelijk ook te gaan vergeven als dat nodig is.

Misschien door mijn vrolijke instelling op school of internet, merk je dat niet, maar net als iedereen heb ik ook mijn eigen issues. Ik zit namelijk met heel veel dingen vast, maar dat maakt niet uit, dat is gewoon een deel van mij en zo ben ik!

Ik zal even een goed vriendin van mij citeren: "Nieuwe dag, nieuwe kansen!" 

Dit zegt ze dus altijd tegen mij, als ik mijn zelfverzekerdheid even kwijt ben en dat is dus iets wat ik wel heel erg waardeer.

Vroeger vond ik fouten maken heel erg stom, maar dat is helemaal niet zo. Fouten maken is, hoe vreemd dat ook klinkt, juist goed, want daar leer je van! Het is stom, als je dezelfde fout keer op keer maakt, maar dat geeft ook weer niet. Wij zijn alleen maar mensen, oprecht meer verstandig dan andere levende wezens, maar wij zijn geen superhelden, of idolen, die perfect zijn beschreven.

Wat ik ook vreemd vind is dat wij mensen, altijd die ene teleurstelling onthouden en alles wat iemand wel goed heeft gedaan gewoon makkelijk vergeten. Ik vraag me weleens af, of het waard is om een goede vriend kwijt te raken, door een ruzie, die zo makkelijk kon worden opgelost? Is het waard om urenlang boos te zijn op iemand, omdat diegene iets stoms heeft gedaan? Is het waard om een paar tranen los te laten? De hele nacht erover denken? Dit vraag ik me dus af, want soms is dat eigenlijk helemaal niet nodig.

Is het jou gelukt om jouw doel(en) voor 2017 te bereiken?

Dit jaar begon niet al te goed, aangezien ik een tweedegraads verbranding had en het ging gewoon niet goed, maar... wacht, nee. Dit gaat een positief verhaal worden, dus laat al jouw negatieve gedachtes voor eventjes weg.

Het was een heel leuk en spannend jaar. Er is ontzettend veel gebeurd en eigenlijk weet ik niet eens waarover ik moet beginnen. Ik weet wel zeker, dat ik heel erg veranderd ben, misschien meer volwassener geworden, maar ja... mentaal ben ik nog steeds een kind van vijf af en toe, haha.

Ik ben veel meer positief gaan denken over van alles en nog wat en ik raad dat jullie ook aan, wees positief, want dat maakt je op een gegeven moment ook echt gelukkig.

Op 12 maart 2017 heb ik de kans gehad om mijn inspiratie te ontmoeten. Daarmee bedoel ik mijn favoriete Poolse artiest, die echt enorm veel positieve energie verspreidt. Na zijn concert ben ik echt anders gaan denken over sommige dingen, die in het leven gebeuren. In plaats van zeuren, dat je iets niet kan, nog een keer gaan proberen en je best doen, want misschien lukt het dan wel. Het werkt ook niet altijd en ik zeg ook niet, dat je iedere keer echt 100% positief moet zijn, maar het helpt je wel, om een meer gelukkig leven te hebben. 

Verder ben ik nog op twee andere concerten geweest en het was zeker ontzettend AWESOME.

De meesten zullen waarschijnlijk al weten, dat ik dit jaar naar een andere school ben gegaan. Het veranderen van een school was altijd wel moeilijk geweest, aangezien je naar een plek gaat waar je echt niemand kent, waar je zich niet thuis voelt en waar je waarschijnlijk de eerste weken wel tien keer bent verdwaald. 

Ik vond het wel heel spannend in het begin van dit schooljaar, maar eigenlijk was dat niet eens nodig. Ik heb zo veel leuke, positieve en aardige mensen leren kennen en ik ben echt ontzettend dankbaar voor alle dingen, die ik van ze mee heb gekregen. Ik ga echt met plezier naar school, als ik weet, dat daar mensen zijn, die op mij wachten, mensen die graag hun tijd met mij willen doorbrengen, mensen die van mijn droge grapjes houden en positiviteit, die ik probeer te verspreiden.




Op 15 juli heb ik eindelijk mijn internet best friend na twee en half jaar kunnen ontmoeten. Het was ontzettend gezellig en ik zal deze meeting niet heel snel vergeten.

Verder zijn er een aantal vieringen geweest, waar ik aanwezig kon zijn met mijn hulp. In januari was er een Poolse evenement, waar ik mocht zingen en geld kon sparen voor een goede doel.



In december waren er zelfs twee vieringen - Paarse Vrijdag en de Kerstviering. Tijdens de Paarse Vrijdag heb ik samen met andere leden van de GSA commissie, paarse armbandjes uitgedeeld aan onze schoolgenoten. De bedoeling van deze viering was om anderen een beeld te geven, dat het niet uitmaakt wie je bent, hoe je eruit ziet en wat jouw seksuele voorkeur is. Welkom in onze tijd!



De kerstviering was eigenlijk een afsluiting van het jaar 2017. Er werd gezongen, gegeten, gepraat en zeker genoten. Ik heb in totaal (met de soundcheck erbij) twaalf keer opgetreden, maar het was ontzettend tof en het aantal positieve reacties, die ik heb gekregen na mijn optredens is echt enorm. Bedankt allemaal.

Tot slot, het was echt een leuk jaar en ik hoop, sterker nog, ik weet gewoon dat 2018 nog beter wordt. Wees maar positief, een beetje gek, spontaan en jezelf. HAPPY NEW YEAR!

Je kent toch die eersteklassers, waar je niet van weet of deze generatie nou ieder jaar een kop kleiner wordt, of dat jij diegene bent, die nog steeds aan het groeien is? Bruggers, kabouters, je kent ze vast wel.

Tijdens mijn laatste geschiedenisles hebben we daar een en ander over gehad. Zo'n gesprek over hoe dat vroeger allemaal was en hoe wij toen eigenlijk waren, bracht mij tot een reflectie. Het is leuk om even terug te blikken in de tijd, toen wij de zogenaamde kabouters waren en om te zien hoe erg wij veranderd zijn in de loop der tijd.

    Legnica, 2003

Tegenwoordig zie je heel veel kinderen, die al op hun zevende met de nieuwste smartphone rondlopen. Zelf behoor ik nog tot de generatie, die dat gelukkig niet had en in plaats daarvan zat ik bijvoorbeeld buiten te spelen met mijn leeftijdsgenoten. Kan je zich nog herinneren wat je allemaal deed in je vrije tijd, toen internet nog niet van belang was? Ik weet nog, dat ik bijvoorbeeld altijd in staat was om leuke spelletjes te verzinnen, zolang ik niet naar huis hoef, aangezien thuis zitten ''saai'' was. Jammer genoeg gebeurt dat nu op een heel ander manier.

    Legnica, 2004

Op dit moment zit ik in de vierde klas en als ik naar al die bruggertjes kijk, dan vraag ik me eigenlijk af, of ik ook zo was - klein, druk en verlegen tegelijkertijd. Dat zou best kunnen, toch?
Je kunt het verschil tussen eerste en vierde klas heel duidelijk zien. In de vierde ben je niet meer afhankelijk van de docent, maar merendeels van jezelf. Er wordt veel meer van je verwacht, want tja, je bent geen kabouter meer, maar een ''young adult''. In de eerste klas boeit dat jou eigenlijk vrij weinig.

Wij, young adults, zien de bruggers als kabouters, maar heb je zich wel is afgevraagd wat de bruggers denken als ze ''bovenbouw'' horen? Ik weet nog, dat toen ik in de eerste zat en mensen van de bovenbouw zag lopen, dat ik ze niet eens durfde aan te kijken.

Zelfde spanning voelen de bovenbouwers, als ze het woord ''examen'' horen... :P

Jammer genoeg kom ik vaak negatieve opmerkingen tegen, over onze vriendelijke kabouters. Eigenlijk vind ik dat niet eerlijk, want dat zijn nog maar kinderen, die op zoek zijn naar een weg. Dat weg zorgt ervoor, dat zij een kans krijgen om verschillende conflicten te voorkomen, van hun fouten kunnen leren, nieuwe mensen leren kennen en natuurlijk henzelf te kunnen ontwikkelen. Misschien ben jij hier niet bewust van, maar jij was ook op zoek naar zo'n weg een tijdje geleden. Dat heeft inmiddels ervoor gezorgd, dat jij nu bent zoals je bent.

    Legnica, 2005

Als we het toch al over de kabouters hebben, dan zal ik jullie iets over mijn jeugd vertellen. 

Toen ik 10 was, heb ik aan mijn vader gevraagd, of hij mij gitaar wil leren spelen. Helaas had ik daar geen geduld voor, na de eerste poging is het gelijk afgelopen. Gelukkig ben ik een paar jaar later wel serieus met muziek begonnen en op dit moment probeer ik mezelf verder in ontwikkelen.

    Den Haag, 2014

    Den Haag, 2017

Toen ik nog in Polen woonde, heb ik altijd een heel goed contact gehad met mijn opa. Hij was een superheld. Hij bracht mij iedere dag naar school, we gingen samen tafeltennisen, hij heeft mij geleerd wat liefde betekent en hij zei dat je altijd aardig moet zijn, aangezien woorden ook kunnen kwetsen. 

Toen ik mijn eerste gitaar in 2015 heb gekocht, heb ik een paar liedjes op gespeeld en ik zag hem met tranen in zijn ogen mij aan te kijken. Hij was ontzettend trots op mij en dat is iets wat ik nooit zal vergeten. 

     Legnica, 2004

De reden waarom ik dit geschreven heb is mij onbekend, ik had gewoon even zin om dit met jullie te delen. Ik heb nog nooit een post voor mijn blog in het Nederlands geschreven en ook al maak ik ontzettend veel taalfouten, het maakt niet uit, het is een leuk uitdaging voor mij. Tja, als je ergens goed in wilt worden, dan moet je drie dingen doen: oefenen, oefenen en oefenen. En dit kan ik als een oefening beschouwen. ;)

Ik hoop dat je het leuk vond om dit te lezen, als je wilt kan je mij altijd even laten weten, wat je graag de andere keer zal willen lezen. Bedankt.

Stay kind,

Kasia 

                  Legnica, 2004