"I know that some day I will be free,

Flying like a bird beyond the sea.

Waiting for the day when people will see,

that I became somebody who I am supposed to be."

Uiteindelijk ging alles weer beter, ik vond een baan en zelfs een woning. Met behulp van vrienden en school heb ik nu een compleet en gemeubileerd kamer. Mijn mentale gezondheid is ook wel flink verbeterd en dat komt merendeels door meditatie en mijn spirituele lifestyle. Ook al ben ik nu 100% zelfstandig en mag ik zelf bepalen wat ik met mijn leven wil doen en hoe ik het wil doen, zijn er toch nog van die momenten wanneer alles in mij openbreekt. Dan zit ik op de grond, staar ik uit het raam en voel ik hoe de tranen langzamerhand uit mijn ogen stromen. Op zo'n moment heb ik geen flauw idee wat ik met mezelf moet gaan doen, wie ik eigenlijk ben, waarom ik hier überhaupt ben. Ik ben niet eens bewust van het bestaan van al die mensen die mij zo veel helpen, ik voel me zo eenzaam en vaag en daardoor word ik kwaad op mijzelf. Maar weet je wat het meest erg is aan zo'n moment? Dat ik de volgende dag weer doe alsof het prima gaat en niks aan de hand is. Ik probeer mensen te overtuigen dat sindsdien ik op mijzelf woon, dat ik nu een perfect leventje heb, maar dat is lang geen perfect leventje. Ik werk zo'n beetje 24\7 de afgelopen weken - van een baan naar de ander en geen tijd voor rust. Geen tijd voor mijzelf en mijn persoonlijke groei. Echter als je je elke dag kapot aan het werken bent en dan vervolgens nog steeds financieel tekort komt en een paar weken op rijstwafels en eieren moet leven, dan klopt er iets niet. "Op mijzelf wonen" betekent voor mij geen vrijheid en blijheid meer, het betekent voor mij keihard werken om te overleven. 

Heel lang zag ik al die nare dingen die in mijn leven voorkomen als obstakels, maar nu ik het vanuit een andere perspectief bekijk, merk ik dat ik met elk obstakel sterker ben geworden, omdat ik mijzelf wilde verdedigen. Ik heb een muur gebouwd rondom mijn emoties, maar daarnaast dus ook een trap van al die negatieve factoren, waardoor ik nu steeds verder omhoog kan. Hoe hoger je bent, hoe mooier en duidelijker het uitzicht is.

Ik struggle nog steeds met enorm veel dingen, maar ik probeer daar de positiviteit vanuit te halen. Over een paar dagen zit ik in Kroatië met mensen die mij op de juiste pad zullen brengen en mij zullen onderwijzen en daarnaast ook bewijzen en overtuigen dat ik iemand ben die goed genoeg is.

De reden waarom ik dit allemaal met jullie deel, is omdat ik eerlijk wil zijn. Ik wil geen masker meer hoeven dragen voor mensen die ik vertrouw en vice versa. Een masker dragen - waarom zou ik dat überhaupt doen? Ik wil mensen juist mijn dankbaarheid tonen, ik wil mijzelf zijn. Ik neem een korte break, want het is tijd om zich te focussen op mijn persoonlijke groei, school en mentale gezondheid.
Binnenkort ben ik terug met iets tofs.



Lots of love,

Kasia 

Hoe langer ik in gesprek was met die man, hoe meer ik mijzelf verdiepte in de betekenis van het woord "superheld". Ik dacht niet alleen aan mensen die wat doen voor anderen, maar ook aan mensen die bijvoorbeeld een zware tijd hadden in hun leven en er zo hard voor hebben gestreden dat ze er nog steeds zijn. Zoals de veteranen, vluchtelingen, zieken.

Ik zit de laatste tijd in een fase van nadenken. Ik verdiep mijzelf in onderwerpen waar ik normaal gesproken niet echt over na zou denken. Ik help anderen om mijzelf uiteindelijk te kunnen helpen. Ik bouw een fundament voor mijn persoonlijke ontwikkeling, waarbij ik mij vooral focus op de positieve kant van mijn handelingsvermogen en de kansen die ik kan grijpen. Daarnaast heb ik de laatste paar maanden ook wel gemerkt dat karma echt een ding is. Jarenlang zet ik mij in voor zoveel dingen, speel ik een superheld voor anderen, ik probeer mijn positieve uitstraling aan anderen over te dragen en steeds kreeg ik het maar op mijn kop en werd ik overspoeld door negatieve en zelfs toxische energie. Pas toen ik echt in een grote dip zat en geen idee had wat ik moest doen, kwam mijn karma tevoorschijn met zo veel positieve dingen dat ik het zelfs niet eens meer bij kon houden. Voor de eerste keer sinds een onwijs lange periode, werd ik wakker in de ochtend met een glimlach, geen "I wish I was dead" gedachtes en zag ik dingen die oprecht goed gingen in mijn leven. Daardoor kreeg ik nog meer positieve energie en zin om anderen zo goed mogelijk te helpen als ik maar kan. Ik heb het lichtje zien opgaan en die richting ga ik nu op.




Nu ik steeds aan het denken ben over wat die man van de tramhalte tegen mij zei, beschouw ik mijzelf toch wel als een klein superheld die mensen helpt op mijn eigen wijze. Zelfreflectie is heel belangrijk. Je kunt jezelf een superheld noemen, maar als je eigenlijk niet eens weet wat je goed doet voor anderen - wat heeft het dan voor nut? Ook al heb ik zelf nu een eigen betekenis van "superheld zijn" gecreëerd, vind ik dat iedereen het woord "superheld" op een andere manier zal opvatten.

Mocht ik die man ooit weer tegenkomen, dan zou ik op zijn vraag "Waarom draag je een superman shirt?" een andere antwoord op geven - niet omdat het shirt cool is, maar omdat het f*cking cool is om een superheld te zijn voor anderen. De mensen die mij heel veel hebben geholpen, zie ik als superhelden en op dit moment ben ik ze nu gewoon aan het weerspiegelen. Push it forward effect. 

Dus. Ben jij misschien een superheld?





Kasia