Je kent toch die eersteklassers, waar je niet van weet of deze generatie nou ieder jaar een kop kleiner wordt, of dat jij diegene bent, die nog steeds aan het groeien is? Bruggers, kabouters, je kent ze vast wel.

Tijdens mijn laatste geschiedenisles hebben we daar een en ander over gehad. Zo'n gesprek over hoe dat vroeger allemaal was en hoe wij toen eigenlijk waren, bracht mij tot een reflectie. Het is leuk om even terug te blikken in de tijd, toen wij de zogenaamde kabouters waren en om te zien hoe erg wij veranderd zijn in de loop der tijd.

    Legnica, 2003

Tegenwoordig zie je heel veel kinderen, die al op hun zevende met de nieuwste smartphone rondlopen. Zelf behoor ik nog tot de generatie, die dat gelukkig niet had en in plaats daarvan zat ik bijvoorbeeld buiten te spelen met mijn leeftijdsgenoten. Kan je zich nog herinneren wat je allemaal deed in je vrije tijd, toen internet nog niet van belang was? Ik weet nog, dat ik bijvoorbeeld altijd in staat was om leuke spelletjes te verzinnen, zolang ik niet naar huis hoef, aangezien thuis zitten ''saai'' was. Jammer genoeg gebeurt dat nu op een heel ander manier.

    Legnica, 2004

Op dit moment zit ik in de vierde klas en als ik naar al die bruggertjes kijk, dan vraag ik me eigenlijk af, of ik ook zo was - klein, druk en verlegen tegelijkertijd. Dat zou best kunnen, toch?
Je kunt het verschil tussen eerste en vierde klas heel duidelijk zien. In de vierde ben je niet meer afhankelijk van de docent, maar merendeels van jezelf. Er wordt veel meer van je verwacht, want tja, je bent geen kabouter meer, maar een ''young adult''. In de eerste klas boeit dat jou eigenlijk vrij weinig.

Wij, young adults, zien de bruggers als kabouters, maar heb je zich wel is afgevraagd wat de bruggers denken als ze ''bovenbouw'' horen? Ik weet nog, dat toen ik in de eerste zat en mensen van de bovenbouw zag lopen, dat ik ze niet eens durfde aan te kijken.

Zelfde spanning voelen de bovenbouwers, als ze het woord ''examen'' horen... :P

Jammer genoeg kom ik vaak negatieve opmerkingen tegen, over onze vriendelijke kabouters. Eigenlijk vind ik dat niet eerlijk, want dat zijn nog maar kinderen, die op zoek zijn naar een weg. Dat weg zorgt ervoor, dat zij een kans krijgen om verschillende conflicten te voorkomen, van hun fouten kunnen leren, nieuwe mensen leren kennen en natuurlijk henzelf te kunnen ontwikkelen. Misschien ben jij hier niet bewust van, maar jij was ook op zoek naar zo'n weg een tijdje geleden. Dat heeft inmiddels ervoor gezorgd, dat jij nu bent zoals je bent.

    Legnica, 2005

Als we het toch al over de kabouters hebben, dan zal ik jullie iets over mijn jeugd vertellen. 

Toen ik 10 was, heb ik aan mijn vader gevraagd, of hij mij gitaar wil leren spelen. Helaas had ik daar geen geduld voor, na de eerste poging is het gelijk afgelopen. Gelukkig ben ik een paar jaar later wel serieus met muziek begonnen en op dit moment probeer ik mezelf verder in ontwikkelen.

    Den Haag, 2014

    Den Haag, 2017

Toen ik nog in Polen woonde, heb ik altijd een heel goed contact gehad met mijn opa. Hij was een superheld. Hij bracht mij iedere dag naar school, we gingen samen tafeltennisen, hij heeft mij geleerd wat liefde betekent en hij zei dat je altijd aardig moet zijn, aangezien woorden ook kunnen kwetsen. 

Toen ik mijn eerste gitaar in 2015 heb gekocht, heb ik een paar liedjes op gespeeld en ik zag hem met tranen in zijn ogen mij aan te kijken. Hij was ontzettend trots op mij en dat is iets wat ik nooit zal vergeten. 

     Legnica, 2004

De reden waarom ik dit geschreven heb is mij onbekend, ik had gewoon even zin om dit met jullie te delen. Ik heb nog nooit een post voor mijn blog in het Nederlands geschreven en ook al maak ik ontzettend veel taalfouten, het maakt niet uit, het is een leuk uitdaging voor mij. Tja, als je ergens goed in wilt worden, dan moet je drie dingen doen: oefenen, oefenen en oefenen. En dit kan ik als een oefening beschouwen. ;)

Ik hoop dat je het leuk vond om dit te lezen, als je wilt kan je mij altijd even laten weten, wat je graag de andere keer zal willen lezen. Bedankt.

Stay kind,

Kasia 

                  Legnica, 2004