Kasia Oberc

No reacties

"Waarom draag je een superman shirt?" - deze vraag kreeg ik van een onbekende man die naast mij zat bij de tramhalte. Aangezien ik niet echt wist wat ik moest antwoorden, zei ik heel simpel dat ik het cool vind. Daarna kreeg ik een vervolgvraag - "Ben je een superheld?" Om eerlijk te zijn, zo zie ik mijzelf niet en dat heb ik ook eerlijk tegen hem gezegd. Ik stelde dezelfde vraag aan hem - "Ben jij een superheld?" en zijn antwoord was een beetje. Maar wat is een beetje? Wanneer mag je jezelf een superheld noemen?

Na een lange werkdag wanneer ik het liefst zo snel mogelijk naar huis wil om mijn rust te nemen, had ik niet verwacht dat ik wel een kwartier lang een diep gesprek zou voeren met een persoon die ik nooit eerder in mijn leven heb gezien, bij een tramhalte heb ontmoet en waarschijnlijk nooit meer in mijn leven nog zou zien. Gek genoeg, heb ik geen spijt van dat gesprek. Het heeft mij aan het denken gezet en daarom ben ik weer hier.

Het ding is, veel mensen zijn eigenlijk niet bewust dat ze een superheld kunnen zijn door iets wat ze automatisch doen als het gaat om anderen helpen, een steentje bijdragen aan verschillende organisaties enzovoort. Mensen hebben meer empathie in zichzelf dan ze eigenlijk denken. De grootste clown van de klas, arrogante kassamedewerker en zelfs een crimineel hebben ook wel een beetje empathie in zichzelf. De mens is nou eenmaal zo in elkaar gezet. Echter iemand "beterschap" wensen, maakt jou nog geen superheld, of toch wel?

De man die ik had gesproken demilitariseert gevaarlijke vuurwapens over de hele wereld. Toen ik dat hoorde, was ik wel even stil, omdat ik het totaal niet had verwacht van hem. Hij riskeert zijn eigen leven om iemand anders te redden en zo te zien draagt niet elke superheld een superheld pak.

Hoe langer ik in gesprek was met die man, hoe meer ik mijzelf verdiepte in de betekenis van het woord "superheld". Ik dacht niet alleen aan mensen die wat doen voor anderen, maar ook aan mensen die bijvoorbeeld een zware tijd hadden in hun leven en er zo hard voor hebben gestreden dat ze er nog steeds zijn. Zoals de veteranen, vluchtelingen, zieken.

Ik zit de laatste tijd in een fase van nadenken. Ik verdiep mijzelf in onderwerpen waar ik normaal gesproken niet echt over na zou denken. Ik help anderen om mijzelf uiteindelijk te kunnen helpen. Ik bouw een fundament voor mijn persoonlijke ontwikkeling, waarbij ik mij vooral focus op de positieve kant van mijn handelingsvermogen en de kansen die ik kan grijpen. Daarnaast heb ik de laatste paar maanden ook wel gemerkt dat karma echt een ding is. Jarenlang zet ik mij in voor zoveel dingen, speel ik een superheld voor anderen, ik probeer mijn positieve uitstraling aan anderen over te dragen en steeds kreeg ik het maar op mijn kop en werd ik overspoeld door negatieve en zelfs toxische energie. Pas toen ik echt in een grote dip zat en geen idee had wat ik moest doen, kwam mijn karma tevoorschijn met zo veel positieve dingen dat ik het zelfs niet eens meer bij kon houden. Voor de eerste keer sinds een onwijs lange periode, werd ik wakker in de ochtend met een glimlach, geen "I wish I was dead" gedachtes en zag ik dingen die oprecht goed gingen in mijn leven. Daardoor kreeg ik nog meer positieve energie en zin om anderen zo goed mogelijk te helpen als ik maar kan. Ik heb het lichtje zien opgaan en die richting ga ik nu op.

Nu ik steeds aan het denken ben over wat die man van de tramhalte tegen mij zei, beschouw ik mijzelf toch wel als een klein superheld die mensen helpt op mijn eigen wijze. Zelfreflectie is heel belangrijk. Je kunt jezelf een superheld noemen, maar als je eigenlijk niet eens weet wat je goed doet voor anderen - wat heeft het dan voor nut? Ook al heb ik zelf nu een eigen betekenis van "superheld zijn" gecreëerd, vind ik dat iedereen het woord "superheld" op een andere manier zal opvatten.

Mocht ik die man ooit weer tegenkomen, dan zou ik op zijn vraag "Waarom draag je een superman shirt?" een andere antwoord op geven - niet omdat het shirt cool is, maar omdat het f*cking cool is om een superheld te zijn voor anderen. De mensen die mij heel veel hebben geholpen, zie ik als superhelden en op dit moment ben ik ze nu gewoon aan het weerspiegelen. Push it forward effect.

Dus. Ben jij misschien een superheld?

Kasia

4 reacties

2 reacties

Als je anders bent dan de rest van een groep, val je meestal heel erg op. Mensen zien jou als een zwakkere punt die zij kunnen manipuleren en naar beneden halen. De zogenaamde pestkoppen zijn vaak niet bewust van hoeveel pijn ze iemand anders kunnen bezorgen. Heel veel mensen die gepest worden voelen zich soms zo alleen en verdrietig, dat ze zelfs het plezier en zin in hun leven verliezen, wat weer tot zelfmoordgedachtes en/of -pogingen leidt. Ze zijn depressief, eenzaam, onzeker en de enige wat ze van hun ouders, docenten en vrienden horen is: "Negeer ze maar, het komt van zelf wel goed" - maar dat is niet waar. Uit ervaring kan ik je vertellen, dat je pesten op een totaal andere manier moet aanpakken en ben zelfs bereid om een stukje van mijn eigen verhaal met je te delen en tips te geven hoe je het beste met pesten om kunt gaan.

Ik vind het echt bizar hoe zielig pesten eigenlijk is, en dan bedoel ik niet degenen die gepest worden, maar degenen die anderen juist pesten. Hoe wanhopig moet je zijn, of hoe hoog en goed moet je jezelf voelen om mensen die jou echt niks hebben misdaan, naar beneden te durven halen en ervoor zorgen dat ze zich voor een heel lange periode niet waard en niet goed genoeg voelen?

Overal in de wereld is er sprake van pesten. Ben je arm? Ben je dik of juist heel erg dun? Jouw ouders zijn uit elkaar, of nog erger, je bent opgevoed door een stel homo's?! Dan is er zeker iets mis met jou! Op de een of andere manier vinden sommige mensen, dat ze dan het recht hebben om geen respect aan je te tonen en jou buitensluiten, pesten, slaan en/of bedreigen. Bullshit.

Kinderen en zelfs jongeren worden gepest omdat ze slim zijn. Wat is daar mis mee? Dat iemand zijn best doet en zijn huiswerk maakt om een goed cijfer te halen en goed genoeg voorbereid wil zijn voor zijn toekomst? Is dat toevallig niet het doel van het onderwijs?

Als jouw ouders niet zo veel verdienen, dan ben je ook opeens een slachtoffer en mensen vinden jou minderwaardig, omdat je bijvoorbeeld niet mee kunt met het schoolreisje, omdat jouw ouders daar helaas geen geld voor hebben. Dit is zeker niet de schuld van de kinderen, zij kunnen daar niks aan doen.

Kinderen in groep drie worden tegenwoordig ook gepest en hun leeftijdsgenoten sluiten hen buiten en willen niet met hen spelen. Ze schelden hen uit en doen alsof die kinderen een besmettelijke ziekte dragen en halen hun vriendjes over om uit hun buurt te blijven. De mentale gezondheid van dat buitengesloten kind is dan niet meer zo als het hoort. Dat kind voelt zich anders, vreemd, onzeker voor de rest van zijn schoolcarrière. Of juist andersom, dat kind gaat voor zichzelf opkomen door anderen te pesten.

Mensen van een ander land worden ook vaak gediscrimineerd wegens hun etnische afkomst, of omdat ze de taal van het land waar ze wonen niet, of niet goed kunnen spreken. Ik ben er een van. Ik kwam naar Nederland met het beeld, dat mensen hier veel toleranter zijn, dan in mijn geboorteland, dat ik hier een nieuwe, goede start kan maken om beter te leven en toch ging het helemaal fout. Mijn klasgenoten hebben mij namelijk gepest, omdat ik sommige klanken niet goed kon uitspreken door mijn Poolse accent. Ze maakten mij keer op keer belachelijk puur omdat ik moeite had met het Nederlandse taal. Daardoor heb ik nu bijvoorbeeld nog steeds moeite met presentaties voor school, of als ik in de klas word overhoord, raak ik soms wel in paniek, dat ik iets verkeerd zal zeggen en dat mensen het weer tegen mij zullen gebruiken. Je kunt dus zien hoeveel invloed pesten op je heeft en dat je dus niet zo makkelijk van dat "onzekerheid" af bent. In plaats van een ander uit te lachen wegens hun taalachterstand, kun je diegene beter helpen en op een normale manier verbeteren.

De stap die gepeste kinderen en/of jongeren moeten maken, om überhaupt tegen iemand vertellen, dat ze gepest worden, is ont-zet-tend moeilijk. Vooral als je al van tevoren weet, dat je geen nuttig advies zult krijgen. Het is wel makkelijk om te zeggen, dat je pesten moet negeren, maar zo werkt het niet. Pesten moet je zien als een probleem en problemen negeer je niet, je lost ze op. In plaats van je pestkoppen te negeren, kun je juist een rustig gesprek met ze voeren en vragen waarom ze dit doen. Vaak weten ze daar geen antwoord op te vinden en blijven ze stil. Als dit niet helpt dan is het misschien wel fijn om iets voor jezelf te vinden wat jou blij maakt en ervoor zorgt, dat je je daarin kunt verdiepen i.p.v. steeds nadenken over de nare opmerkingen van een pester.

Zo ben ik bijvoorbeeld begonnen met muziek. Ik werd niet alleen gepest door mijn taalachterstand, maar ook vooral door mijn uiterlijk, thuissituatie, onzekerheid die ik ben opgelopen door gepest te worden en heel veel kleine eigenschappen die in een groot en vervelend ding zijn veranderd. Ik was zwak, makkelijk te manipuleren en zo bang om "nee" te zeggen, dat ik op een gegeven moment met verkeerde mensen begon meelopen en mezelf alleen maar meer pijn deed door niet mezelf te zijn en luisteren naar wat andere mensen zeggen. Ik was teleurgesteld in mezelf, ik was boos op de mensen die mij steeds belachelijk maakten en ik wilde daar iets aan doen, ik wilde dat nare gevoel kwijt, ik wilde mijn emoties uiten. Op mijn oude school was een naschoolse activiteit verplicht en aangezien ik mezelf voor muziek had ingeschreven, heb ik de kans gekregen om te leren drummen. Ik was zo enthousiast en zo erg opgelucht na iedere drumles, dat ik zelfs de gelegenheid heb gekregen om te drummen wanneer ik het wil. Ik vroeg alleen of iemand het muzieklokaal even open kon doen en ik zat daar voor twee, soms zelfs drie uur te drummen. Op die manier heb ik niet alleen mijn talent kunnen ontwikkelen, maar de pesters vonden mij opeens cool, omdat ik kon drummen. Toen ben ik verder gegaan met zingen, gitaar spelen en zat zelfs in een paar muziekbandjes. Zo maakte ik ook vrienden met andere muzikanten op school en had heel veel leuke dingen te doen met muziek, waardoor ik me geen zorgen hoefde te maken over die nare opmerkingen.

Mocht je dus gepest worden, zoek iets wat jij leuk vindt om te doen en probeer je daar in te verdiepen.

Een andere oplossing is een vertrouwenspersoon zoeken, het kan ook je beste vriend/in zijn, in ieder geval iemand die bereid is om naar je te luisteren en te helpen met wat zelfverzekerder worden. Zo heeft een vriend van me die ik meer als een broertje zie, ervoor gezorgd dat ik weer ben opgestaan en mijn eigen steunmuur begon te bouwen. Wanneer iemand naar me toe kwam en zei dat ik lelijk of dik ben, antwoordde ik bijvoorbeeld "Ik weet het, ik heb een spiegel, maar dank je voor je mededeling."
Een beetje droog, zoals mensen het tegenwoordig noemen, maar het hielp wel, diegene keek mij raar aan en liep weg.

Op een gegeven moment was het tijd om van school te veranderen en ik was daar eerst heel erg bang voor, dat alles weer de mist in zou gaan, maar toch ben ik er heel erg tevreden over. Ik heb ontzettend leuke vrienden die er altijd voor me zijn en waarmee ik gezellig uit kan gaan. Ik ben eindelijk mezelf, ik ben Kasia en ik ben trots op wie ik ben. You're next.